Nieuws

Dromen en ambitie op de planken

Met de voorstelling ‘Niet bang zijn, daar gaat het om’ brengt theatergroep Met eLKaar, een bont gezelschap van gasten van centrum De Miranda van HVO-Querido en andere bewoners van de Amsterdamse Rivierenbuurt, voor het achtste opeenvolgende jaar een oorspronkelijk toneelstuk op de planken in de Maarten Lutherkerk.

Het is niet de traditionele opstelling in de kerk. Als publiek zitten we niet met ons gezicht naar het altaar, maar overdwars naar het toneel dat tegen een van de zijbeuken bevindt met de speelvloer een beetje in het schip. Het decor ademt de sfeer van de jaren vijftig van de vorige eeuw en bestaat uit drie kamers: een huiskamer, een wachtkamer en een spreekkamer van een dokter. Af en toe gebeurt er iets anders op de voorgrond en daar begint het stuk mee: een bakkerij. Twee bakkers, een vader (Thea) en een zoon (Leonie), zijn aan het werk en rollen zwijgend deeg. Deze scene herhaalt zich korte tijd later. Dan blijkt dat de zoon niet langer bakker wil zijn, maar schrijver, dichter om precies te zijn. Als bewijs geeft de bakkerszoon een staaltje poëzie ten beste. Veel later blijkt dit te zijn gelukt, en zowaar toegankelijk en met enig commercieel succes, want iemand leest hetzelfde gedicht van de voormalige bakker voor dat is gepubliceerd in het tijdschrift Libelle.

Dromen en verlangens

Dat is een van de dingen waarom het in deze voorstelling draait: identiteit en ambitie. Blijf je wie je bent of kun je je dromen en verlangens waarmaken? Kun je worden wat je wilt? En word je daar dan gelukkig van? Dezelfde kwestie herhaalt zich in de volgende scene, een gezin in hun huiskamer. Vader (Joost) en zoon (Johnny) vragen elke drie seconden om een ander hapje en drankje en de moeder (Thea) voorziet gedienstig in al hun behoeften. Zij rent en vliegt zonder morren, vader en zoon zitten. Moeder vraagt of de dochter (Margreet) haar wil helpen in de huishouding, maar de dochter leest geconcentreerd een boek, zij wil namelijk dokter worden, terwijl de mensen om haar heen (‘Dat kan niet, want jij bent een meisje’) er meer voor voelen dat zij het bij moeder houdt. De tendens van de voorstelling is overigens voornamelijk positief, ambities zijn er om waar te maken en dromen komen uit, want zoals de bakker uitgroeit tot dichter, wordt de dochter uiteindelijk dokter.

Rollen omdraaien

Toch is dokter niet louter een nobele professie, zo leren we later. Een van de artsen (Jaap) zorgt ervoor per definitie niet naar zijn patiënten te luisteren en stelt diagnoses als ware het een spelquiz. Een andere arts (Sjoerd) voelt zich absoluut niet senang in zijn witte jas, hij vraagt steeds of er een raampje open kan en loopt voortdurend ziek weg. Hij zit als dokter duidelijk in een verkeerde rol. Dat geeft anderen weer de gelegenheid om even voor arts te spelen, die witte jas past ons allemaal. Uiteraard gaat het de acteurs beter af dan de werkelijke medici. Theater leent zich bij uitstel voor een dergelijk spel met schijn en wezen, feit en fictie en het omkeren van rollen. Je zet een politiepet op, zoals Johnny, je spreekt laag, rustig en met enige autoriteit en je bent een agent.

Moppen

Met ‘Niet bang zijn, daar gaat het om’ heeft regisseur Claire Vos een lichtvoetige en luchtige komedie neergezet die desalniettemin grote vragen niet uit de weg gaat. Zo wordt er niet al te gewichtig gedaan over de medische stand. In een van de episodes besluit een volle wachtkamer de praktijk te verlaten omdat men meer fiducie heeft in het onderling vertellen van moppen dan in een consult.
Tijdens een muzikaal intermezzo zingt Eric ‘Is dit nou later?’ van Stef Bos, dat naadloos aansluit bij het thema met daarin de regels:

We geloofden in de toekomst
Want de meester had verteld
Jullie kunnen alles worden
Als je maar je huiswerk kent
Maar je moet geduldig wachten
Tot je later groter bent

Spiegel voorhouden

In een van de laatste scenes wordt ons letterlijk een spiegel voorgehouden, sterker nog, als publiek zijn wij de spiegel, als drie naar ons toegekeerde mensen (Amber, Jaap en Leonie) zich synchroon scheren met zeep, kwast en mes.
Mevrouw Williams, een bewoonster van het Judith van Swethuis, vatte het stuk voor een gast van overzee bondig samen. ‘It’s a play about us, it is about our own lives, right here and right now.’ En zo was het.
Hopelijk komt er volgend seizoen opnieuw zo’n vermakelijke voorstelling.

Met eLKaar

Theatergroep Met eLKaar is een initiatief van HVO-Querido en de Maarten Lutherkerk en wordt ondersteund door de Diaconie van de Evangelisch-Lutherse Gemeente Amsterdam en Stadsdeel Zuid.

Kijk hier voor meer foto’s.

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *