Nieuws

De Aak uitstroom

De Aak is een voorziening voor dak- en thuislozen die medische zorg en begeleiding nodig hebben. Florence Braams heeft Diana Walker, een voormalige cliënt die van april 2004 tot januari 2006 in De Aak woonde en inmiddels op zichzelf woont bereid gevonden om te vertellen hoe zij haar verblijf heeft ervaren en hoe het nu met haar gaat.

Diana Walker: “Ik ben begonnen met coke toen ik mijn partner voor mijn ogen heb zien verdrinken. Hij was de vader van mijn dochter, die toen vierenhalve maand oud was. Ik ging hem in een café halen omdat hij vanaf twee uur in de middag tot twee uur ’s nachts zat te drinken. Hij wou niet mee en we kregen ruzie, waarna hij met zijn dronken kop de Lijnbaansgracht inliep. Ik stond in de portiek en hoorde een plons, ik holde ernaar toe en zag hem gaan. Ik kon niets voor hem doen. Dat beeld tergt mij de rest van mijn leven.

Voor deze traumatische ervaring heb ik hulp gevraagd bij de GGD. Ik kreeg een psychiater, maar het heeft niet geholpen. Vier jaar hierna ontmoette ik de vader van mijn zoon, maar ik had niet veel aan hem. Hij was veel weg en ik zat alleen met mijn verdriet. Ik begon meer te drinken en te gebruiken en raakte verslaafd. Mijn zoon was toen vier jaar oud, ik was 37. Mijn familie heeft zich over mijn kinderen ontfermd. Mijn moeder voedde mijn dochter op en mijn zoon werd opgevoed door mijn neef waar hij tot nu toe woont. Mijn moeder is vier jaar geleden overleden. Ze was een goede moeder, ik mis haar nog steeds heel erg. Ik heb bij verschillende instellingen gewoond, onder andere bij Straetenburgh en in De Veste. Vanuit De Veste ben ik meeverhuisd naar De Aak. Het was een spannende periode. We waren allemaal enthousiast over de ruime kamers die wij kregen. Het was in het begin erg leuk op De Aak. Alles was nieuw en er hing een leuke sfeer, maar er werd veel gebruikt en ik werd hierin meegesleept. Het was een turbulente periode. Soms was ik een tijd clean, dan verviel ik weer in mijn oude gewoontes. Mijn contact met de andere bewoners was goed. Zij voorzagen mij van drugs en van alcohol. We gebruikten samen en deelden met elkaar.

Op een gegeven moment ben ik samen met mijn mentor op zoek gegaan naar een andere plek. Het Martien Schaaperhuis werd toen geopend en ik werd daar aangemeld. We hadden er een gezellige groep, ik had een hele lieve en goede mentor. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik werk kreeg bij Basic Wheels. Ik werk er vijf dagen in de week achter de naaimachine. Ik maak bekleding voor rolstoelen en doe administratief werk. Sinds februari dit jaar heb ik een zelfstandige woning op IJburg. Ik woon dus al negen maanden zelfstandig zonder begeleiding. Er is beneden in het gebouw een maatschappelijk werker bij wie ik terecht kan met problemen. Ik ben nu twee keer door hun begeleid naar mijn afspraken bij het AVL. Twee maanden geleden is er longkanker bij mij ontdekt. Ik ben in eerste instantie erg geschrokken van de diagnose. Het schijnt dat twee jaar geleden al een kleine vlek op mijn long was ontdekt. Het ziekenhuis zegt dat zij mij hebben uitgenodigd voor nader onderzoek, maar ik heb die brief nooit gezien, anders was ik zeker naar de afspraak gegaan. Deze vlek is groter geworden, ik ben al tien keer bestraald. Het gaat goed met mij. Behalve dat ik vermager, voel ik mij niet ziek. Ik werk gewoon vijf dagen per week, ik het weekend geniet ik thuis van mijn rust en ik leef mijn leven naar gelang. Ik gebruik op het moment niet meer. Ik geniet van mijn kinderen, mijn zus en mijn kleindochter van bijna vier jaar. Ze komen af en toe bij op bezoek.”

Reacties ( 0 )

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *