Let there be light!

Van woensdag 8 mei tot zaterdag 11 mei hebben ACM-cliënten geschitterd in het stuk Let there be light; een samenwerking tussen Frascati Producties , Arq Psychotrauma Expert Groep en Degasten in het Frascati theater. Wij spraken met onze cliënten A. en S. over hun ervaring met het toneelspelen.

S: ”In het begin wilde ik niet meedoen. Ze hadden mij verteld dat het een toneelstuk zou zijn. Ik verwachtte dus ook dat ik een script te lezen zou krijgen. De oefeningen die we moesten doen, ontmoedigden mij. We moesten bijvoorbeeld onze handen en andere lichaamsdelen om de beurt bewegen. Ik ben toen gestopt. Ik begreep dit concept van een toneelstuk niet. Het was allemaal nieuw voor mij en het voelde abnormaal aan. Bovendien was het tijdrovend en deden er ook mannen mee aan het toneelstuk. Dat laatste vond ik maar niets. Ik zei tegen een vriendin van mij, die destijds ook in de opvang woonde, dat ik niet meer wilde gaan. Zij raakte hierdoor ontmoedigd en is toen ook gestopt. Bij elke sessie met mijn therapeut bij Equator werd er aan mij gevraagd of ik nog naar het theater ging. Ik wilde niet meer gaan omdat ik ook niet wilde dat er weer moeilijke vragen aan mij zouden worden gesteld over mijn verleden. Mijn behandelaar bleef echter aandringen dat het meedoen aan het stuk mij goed zou doen. Een van de leden van de groep, tevens een dame uit mijn land van herkomst, vroeg mij telkens wanneer ik weer zou langskomen. Zij bleef met mij communiceren en hieruit is een vriendschap ontstaan. Ik heb toen met mijn vriendin overlegd en we bedachten onszelf dat we het toch maar weer moesten proberen. Achteraf ben ik heel blij dat we terug zijn gegaan. Ik heb geleerd dat je emoties op verschillende manieren kunt uiten, bijvoorbeeld door enkel je handen te gebruiken of bijvoorbeeld je ogen of je mond. Wat ik het fijnst vond, was dat ik onderdeel uitmaakte van een groep. De groep heeft mij geleerd dat ik niet de enige ben die zich in een moeilijke situatie bevindt en dat iedereen zijn/haar eigen problemen heeft. Sommige mensen gebruikten het toneel als uitlaatklep. Je leert ook hoe je met anderen moet omgaan die bijvoorbeeld in een minder goede bui binnenkomen. Hoe houd je afstand of hoe benader je iemand die niet lekker in zijn/haar vel zit? Ik mis het samenkomen met de groep en de routine van het repeteren heel erg! De groep was geweldig en ik heb dan ook leuke mensen ontmoet. Ik heb dingen gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik daar toe in staat zou zijn, zoals het zingen op een podium. Optreden in Nederland; wie had dat ooit gedacht?!

A: ”Toen er bij de groepstherapie in de opvang werd verteld over het stuk was ik wel nieuwsgierig. Door de onregelmatigheid van afspraken, lukte het mij niet altijd om op de geplande tijden te repeteren. Het fijne was dat zowel de begeleiders bij het ACM als de mensen bij Frascati hier rekening mee hielden. Je werd niet raar aangekeken als je later thuis kwam dan gepland of als je  later op de repetitie verscheen dan verwacht. Toen we begonnen met het stuk werden er ook opnames en foto’s gemaakt. Dit boezemde mij angst in. Ik sta liever niet met mijn gezicht op sociale media. De makers stelden mij gerust en vertelden mij dat ze foto’s wilden maken van mijn handen omdat je een verhaal ook door het gebruik van enkel dit lichaamsdeel kan vertellen. Ik heb in mijn land van herkomst wel in toneelstukken gespeeld, maar daar was de rolverdeling duidelijker. Die is de moeder en die de vader, etcetera. Dit concept van toneelspelen was geheel nieuw voor mij. Het was heel fijn om dit met een groep samen te doen. Iedereen had een andere achtergrond en een ander verhaal, maar door middel van dit stuk werd het samengevlochten tot een. Iedereen was hecht met elkaar, we maakten veel grappen onderling. Je leert in zo’n groepssetting ook hoe je met anderen moet omgaan die een geheel ander karakter hebben dan jezelf. Hoe ga je om met conflicten? Hoe uit je bijvoorbeeld jouw boosheid? Hoe maak je het weer goed? Soms kreeg ik tegenslagen te horen in de opvang, maar het samenkomen met de groep en het repeteren zorgden voor veel afleiding. Ik voelde mij erg goed en voelde dat ik veel meer aan kon dan ik in eerste instantie had gedacht. Er werd ook goed voor ons gezorgd. Vóórdat de Ramadan plaatsvond, was ik al een periode aan het vasten. De makers hielden hier rekening mee en zorgden dan bijvoorbeeld dat ik het eten meekreeg naar huis. Wat ik ook erg op prijs stelde, is dat je het ook kon aangeven als je ergens mee zat. Soms voelde ik erge pijn in mijn lichaam. Normaliter zou ik dit niet snel hebben gedeeld, zeker niet met een man. Echter bij Rutger had ik het idee dat ik mezelf kon zijn en hier ook eerlijk over kon zijn. Er was begrip voor mijn situatie. Het toneelspelen heeft mij hoop gegeven. Wat er ook in je leven gebeurt, hoe slecht het er soms ook voor kan staan, er is altijd wel iets om voor te leven.”

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *